Kinomisja archives

 W 1968 roku japońskie studio Toei, kierowane chęcią poszerzenia widowni, zdecydowało się zwiększyć zawartość erotyczną swoich filmów oraz podkręcić obecną w nich przemoc. Jednym z powodów obrania właśnie tego kierunku był sukces, jakim pochwalić się mogły produkcje pinku eiga realizowane w 1964 i 1965 roku, zwiastujące również nadchodzącą popularność nurtu roman porno z Nikkatsu. Studio Toei do tej pory było znane z filmów yakuza eiga , mogło też poszczycić się całkiem sporym katalogiem produkcji chanbara ; logicznym krokiem dla decydentów było więc wprowadzenie odważniejszej erotyki do tych właśnie dwóch gatunków. Tak też, we wspomnianym roku 1968, powstały pierwsze obrazy realizowane w nowym, odważniejszym stylu. Jednym* z nich – powstałym na fali popularności Red Peony Gambler ( Hibotan bakuto , Kōsaku Yamashita, 1968) – był Legends of the Poisonous Seductress: Female Demon Ohyaku ( Yōen dokufuden: hannya no Ohyaku ) w reżyserii Yoshihiro Ishikawy . W przeciwieństwie jednak do...

Przerwa na telewizję #4 Po zrealizowaniu niezwykle istotnej dla rozwoju międzynarodowej kariery Takashiego Miike Gry wstępnej , Japończyk po raz kolejny zdecydował się na powrót do telewizji, gdzie stanął za kamerą swojego trzeciego miniserialu. Tym razem nie tylko pełnił obowiązki reżysera, lecz po raz pierwszy przyjął na swoje barki także obowiązki scenarzysty. Telewizyjna produkcja została oparta o fabułę kultowej mangi MPD Psycho pisanej przez Eijiego Ōtsukę, który to również przygotował pomysł na fabułę miniserialu, na podstawie którego Miike napisał scenariusz. Tytuł telewizyjnej produkcji  brzmi MPD-Psycho ( Taijū jinkaku tantei psycho – Amamiya Kazuhiko no kikan , 2000), gdzie MPD oznacza „Multiple Personality Disorder”, czyli zespół mnogiej osobowości. Debiutując na pozycji scenarzysty Miike prędko począł wprowadzać liczne zmiany względem mangi, które – niestety – nie zawsze były korzystne. Co oczywiste, ograniczył liczbę wątków i postaci względem pierwowzoru, manga licz...

Realizacja Dead or Alive ( Dead or Alive: Hanzaisha , 1999) rozpoczęła ten okres twórczości reżysera, który postrzegany jest przez wielu jako najlepszy w jego bogatej karierze. Dzięki produkcjom z końca XX wieku Takashi Miike nie tylko przypieczętował swoją pozycję w japońskim przemyśle filmowym, ale również ruszył na podbój serc międzynarodowej publiczności. Częściowo swoją rozpoznawalność poza granicami Japonii z pewnością zawdzięcza wybuchowi popularności japońskiego kina grozy. W finalnej fazie lat 90. wzbudzało ono bowiem szerokie zainteresowanie widzów na całym świecie, głównie dzięki sukcesowi Kręgu ( Ringu , Hideo Nakata, 1999). Głodna nowych doznań rodem z japońskiej szkoły horroru widownia niedługo potem zwróciła swój wzrok na zdobywającego wtedy renomę filmowego szaleńca Miikego. Gra wstępna była pierwszą produkcją w jego dorobku, która doczekała się kinowej dystrybucji poza krajem powstania. Niebagatelny wpływ na ten fakt miały też przychylne recenzje zebrane na międzynaro...

Oto nieznany nam ronin zostaje nagle otoczony przez grupę ninja. Ze stoickim spokojem ostrzega zamaskowanych wojowników: „Jeśli wyciągnę miecz, wszyscy zginiecie”. Zabójcy decydują się przypuścić atak. Po chwili wszyscy są martwi. Po pokonaniu wrogich shinobi, Kyōshirō Nemuri chowa miecz do pochwy i dumnie wkracza do panteonu klasycznych bohaterów kina chanbara . Gdy Nemuri rozprawiał się z ninja był rok 1963, kiedy to ronin dopiero zaczynał reprezentować studio Daiei. Wcześniej ten potężny szermierz – z twarzą słynnego Kōjiego Tsuruty – pojawił się w trzech filmach zrealizowanych w studiu Toho w latach 1956–1958(1). Produkcje te nie osiągnęły jednak spodziewanego sukcesu, co skłoniło Toho do porzucenia pomysłu. Daiei tymczasem, zachęcone sukcesem filmów o Zatōichim z 1962 roku, chciało czym prędzej wystartować z następną serią skierowaną do miłośników chanbary . Jako że przygody niewidomego szermierza-masażysty były adaptacją twórczości Kana Shimozawy, decydenci studia szukali pomys...